I. Lectio: Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty:

Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i siedzieli wraz z Jezusem i jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: „Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?”. On, usłyszawszy to, rzekł: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy źle się mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: <<Chce raczej miłosierdzia niż ofiary>>. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”.
Mt 9,10-13

II. Meditatio: Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: „Co Bóg mówi do mnie?”

Stół, zwłaszcza będący w domu, to nie tylko miejsce, gdzie się je, konsumuje, spożywa, zaspakaja głód i pragnienie. Stół to także miejsce, gdzie buduje się wspólnotę, umacnia więzi między ludzkie: rodzinne, zakonne, przyjacielskie. Siadając za stołem z innymi, dobrze jest najpierw widzieć człowieka, a potem potrawy czy napoje. Faryzeusze zauważyli tylko, że Jezus jada z celnikami i grzesznikami, nie zauważyli, że z nimi rozmawia, ich słucha z uwagą, ma dla nich czas itd. A celnicy, grzesznicy czuli się przy Jezusie jak w domu, czuli się gośćmi, nie intruzami. Każdy, choć przez chwilę, mógł zapomnieć o noszonym przez siebie na co dzień piętnie grzesznika czy celnika. Mógł poczuć się pełnowartościowym, ważnym człowiekiem, na którym komuś zależy.

Czy ja, zasiadając do stołu, zapraszam przez modlitwę do niego Jezusa? Dla mnie stół, to miejsce gdzie się tylko je, konsumuje, napełnia żołądek czy miejsce czegoś więcej? Czy nawet kiedy jestem bardzo głodny, zasiadając z innymi przy stole, potrafię zauważyć drugiego człowieka, a nie tylko same potrawy i napoje? Jak zachowuję się przy stole? Interesuje mnie nade wszystko konsumpcja czy spotkanie? Jak częstym jestem stołownikiem  przy stole,  do którego zaprasza mnie Pan Jezus, stole słowa Bożego i Eucharystii?

Dla Jezusa, tak naprawdę, uczta w towarzystwie celników i grzeszników była pretekstem, okazją, aby dotrzeć do ich serc, do ich wnętrza, do ich często pogmatwanego życia, z którym sobie nie radzili, wobec, którego często byli bezradni. Dla Jezusa towarzysze przy stole byli głodni nade wszystko miłości i miłosierdzia. On dla nich, chorych na grzech, był lekarzem i lekarstwem jednocześnie. On przyszedł złożyć za nich ofiarę pełną miłosierdzia.

Czy dbam o swoje zdrowie: fizyczne i duchowe? Czy codziennie, profilaktycznie, a nie tylko w stanach choroby  ducha, korzystam z „opieki medycznej” Lekarza, Jezusa Chrystusa? Czy kiedy wszystko jest w porządku ze stanem mego wnętrza, nie zapominam o Jezusie, prowadzę z Nim systematyczne konsultacje w czasie codziennej modlitwy? Czy nie zamieniłem mojego życia religijnego w powierzchowny rytualizm? Czy jestem świadkiem Bożego miłosierdzia? Czy praktykuję je również wobec innych? Czy proszę Pana Boga o miłosierdzie dla siebie? Czy staram się być człowiekiem sprawiedliwym wobec Boga i ludzi? Czy moją reakcją na grzech jest lekceważenie, biadolenie, trwanie w grzechu czy nawrócenie, powrót do życia w łasce Bożej?

Pomodlę się w intencji wszystkich współczesnych celników i grzeszników o dar miłosierdzia Bożego. Dalej będę prosił o pokój dla świata i ludzkich serc.

III Oratio: Teraz ty mów do Boga.

Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie – owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:

Bogu składaj ofiarę dziękczynną,
spełnij swoje śluby wobec Najwyższego.
I wzywaj Mnie w dniu utrapienia,
uwolnię ciebie, a ty Mnie uwielbisz...
Ps 50,14-15

IV Contemplatio:

Trwaj przed Bogiem całym sobą. Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:

Boże zbawienie ukażę uczciwym

opracował: ks. Ryszard Stankiewicz SDS